Jest to kolejna edycja koncertu pod nazwą HELP MACIEK. Pierwszy koncert odbył się w Rzeszowie we wrześniu 2011 r. w klubie „Od Zmierzchu do Świtu”, w którym wystąpiło 10 rzeszowskich zespołów. Drugi, z kolei, 15 października 2011r. w warszawskim klubie „Stodoła”, w którym zagrały gwiazdy polskiej sceny muzycznej: Robert Gawliński z Wilkami, Paweł Kukiz z Zespołem Piersi, Aya RL, Made In Poland, Variete, Róże Europy, Lady Pank, Stirwater, Ramona Rey, Sztyk, Eldo, Aurora, i inni.

W Rzeszowie dla Maćka zagrają: Maciej Maleńczuk, Made in Poland, Wańka Wstańka, 1984, KSU, Aurora, oraz legendarny zespół RSC, który specjalnie reaktywuje swoją działalność z tej okazji.

Patronat Honorowy nad koncertem sprawuje Marszałek Województwa Podkarpackiego i Prezydent Miasta Rzeszowa.

Jeszcze ważna informacja: wciąż można wysyłać sms-y dla Maćka: 7248 dopisek Help Maciek (koszt 2,46 zł z VAT).

O Maćku:
Muzyk, basista, kompozytor, realizator nagrań, producent, znany m.in. z grup Index, Aurora, Noah-Noah, Restrykcja, Reflection, Flashback, 1984 Maciek Miernik jest ciężko chory. Zmaga się z nowotworem układu krwiotwórczego (szpiczak mnogi, wyniszczający kości). To stało się bardzo nagle. Maciek jest po ciężkiej operacji kręgosłupa. Wstawiono mu pięć tytanowych implantów.

Konieczny będzie zrobić przeszczep szpiku. Są też przerzuty do żebra i biodra. Maciek jest już chemioterapii, gdyż na naświetlania było już za późno.

Z relacji przyjaciół Maćka wynika, że wyprzedał już całe swoje studio muzyczne. Nakłady na leczenie są bardzo wysokie. Od kilku lat jest ustatkowanym mężem Ady, a od trzech i pół roku jest szczęśliwym tatą ślicznej Lenki, dla której jest gotów walczyć z tym choróbskiem z całych sił.

Wszyscy, którzy spotkali go na swojej drodze wiedzą, jakim jest wspaniałym człowiekiem. Od 20 lat mieszka i tworzy w Nowym Jorku i prawie zawsze goszczą u niego przyjaciele, znajomi i nieznajomi z Polski, którym nigdy nie odmówił pomocy. Teraz on się znalazł w trudnej sytuacji.

Dotychczasowe koncertycharytatywne na rzecz Maćka oraz urochomiony specjalny numer konta i akcja SMS przyniosły już kilkadziesiąt tysięcy złotych, niestety, wciąż brakuje środków na sfinansowanie całego leczenia.

Wczoraj obejrzałem przez obiektyw dwa pierwsze numery, sfotografowałem sobie set-listę, narobiłem sobie smaku i z premedytacją wyszedłem… dziś, zupełnie bez żadnych obowiązków obejrzę cały koncert.

Bo Sting to Sing. Bo za młodu bardzo (i wybiórczo) lubiłem The Police. Bo pierwsze jego solowe dokonania robiły na mnie spore wrażenie, choć zawsze muzycznie tkwiłem w nieco innych światach. “The Dream Of The Blue Turtles” i “…Nothing Like The Sun” były pierwszymi “około jazzowymi” płytami z którymi się zetknąłem. I, nie dość, że z jakimś trzyletnim poślizgiem, to jeszcze w odwrotnej, do chronologicznej, kolejności. Ale takie to były czasy.

Pamiętam, że jak już poznałem “…Nothing Like The Sun”, która jawiła mi się wówczas jako płyta nieco “elitarna” jak na mój progresywno punk-rockowy wówczas gust, to marzyłem, by mieć to wydawnictwo na “kompakcie”. Marzenie o tyle nie realne, że równocześnie marzyłem o samym odtwarzaczu, który w 1990 roku był koszmarnie drogi i poza zasięgiem kompletnie. “Oryginalną” kasetę piracką firmy Tackt mam jakimś cudem do dziś. Potem “stingowe” marzenia ewoluowały z biegiem lat… Kiedy już człowiek obrósł w tłuszcz i inne dobra, których posiadanie dla dzisiejszych nastolatków jest oczywiste jak “manie” lodówki w domu, chciałem zobaczyć go wreszcie na żywo, a najlepiej to sfotografować… a zawsze taka sposobność omijała mnie.

I znów, z biegiem czasu, niezrealizowana chęć zobaczenia na żywo gościa, o którego CD marzyłem będąc małym srajtkiem, puchła i rosła sobie po ciuchu, wraz z uznaniem dla jego twórczości, choć nigdy nie byłem “die hard” fanem.

W tydzień po 37. urodzinach sfotografowałem sobie typa (choć warunki do pracy raczej trudne były), a dziś pójdę z żoną na kameralny koncert. Za cenę, za którą możnaby kupić niezły odtwarzacz lub gramofon, zasiądę wygodnie w niewygodnych fotelach kongresówki i sprawdzę, czy dzisiejsza setlista zgadzać się będzie z wczorajszą. I jakie teraz “stingowe” marzenie mam mieć? Żeby pokazał mi jak uprawiać jogę? Tak samo nierealne jak 25 lat temu płyta CD i odtwarzacz.

Acha, fotki z wczorajszego koncertu na Onet.pl i na CGM.pl. A tu fajne relacje Zbyszka dla WP.pl i Pawła dla Onetu.

W polskim hip-hopie utarło się jakoś tak, że jak fotografuje się rapera na scenie, to używa się szerokich szkieł (najlepiej rybiego oka) i dopala się ładnie lampą. Najlepiej z synchronizacją na tylną kurtynę. Takimi prostymi zabiegami uzyskujemy klasyczne w kraju nad Wisłą zdjęcia z hip-hopowych gigów. Powstaje ich tryliard kwartalnie i generalnie wszystkie podobne są do siebie. Właściwie to nie ma w tym nic złego. Ale dlaczego tak się dzieje? Dlaczego fotografowie koncertowi nie cierpią fotografować raperów?

Bo:

- raper zazwyczaj jest bardzo słabo lub źle oświetlony (ale to norma spotykana wszędzie);

- raper występuje w czapce, której daszek rzuca cień na całą twarz;

- najczęstszą postawą rapera na scenie jest postawa “na szewca”, czyli zaciekła i nieprzerwana obserwacja swoich butów;

- niezależnie od postawy “na szewca” mamy u rapera zawsze do czynienia z postawą “na Gołotę” (rzadko opuszczana garda z jednej pięści i mikrofonu, która skutecznie chroni twarz – pamiętamy o daszku i cieniu – przed ciosem,  zdjęciem i czym tam jeszcze; w tym czasie druga ręka służy zazwyczaj do machania);

- raper najczęściej porusza się szybkim krokiem po scenie ciągle mijając się ze swoim hype-manem, jeśli fotografuje się go sprzed sceny (zazwyczaj bez fosy), to najczęściej widzi się jego plecy lub profil, jeśli fotografuje się ze sceny (zazwyczaj w małych klubach nie ma z tym problemu), to najczęściej widzi się jego… plecy lub profil.

W takich warunkach najprostszym i najskuteczniejszym rozwiązaniem jest lampa i rybie oko. Najlepiej z wyciągniętej ręki i z przysłoną >5.6. Jest duża szansa, że rapera złapie się w kadrze w polu ostrości a do tego załapią się jeszcze jakieś dekolty z pierwszego rzędu. Efekt smug z lampy i synchro na tył spotęguje samozadowolenie fotografa :)

Koncert Hadesa nagrywany w Czwórce (luksusowe światło dla kamer!) to mała, ciasna scena o wysokości grubego dywanu i daszek do tyłu. I zakaz używania lampy. Użyłem zatem klasycznej “pięćdziesiątki” i tele (70-200mm). Urozmaicenie warstwy muzycznej “żywymi” muzykami powoduje nie tylko spotęgowanie wrażenia koncertu, ale i daje szansę na urozmaicenie kadrów. No, to tyle.

Ja jestem w tej drugiej grupie. Kupuje ten pomysł w całości. I wolę takie koncerty, niż te wszystkie Editorsy czy inne srorsy… I nawet jak Hook najwybitniejszym wokalistą nie jest, to wszystkie fałsze i zadyszki wynagradzały pochody na dwóch gitarach basowych (w The Light, na basie gra syn Hooka) czy fenomenalny gitarzysta, na którego nie tylko ja zwróciłem uwagę, a o którym spodziewam dowiedzieć się więcej z relacji ZiZiego (update: relacja jest tu) ;)

No i na koniec… Jak myślę o Joy Division to stają mi przed oczami fotografie Corbijna. Czarnobiałe, sugestywne, kontrastowe. Jeśli na scenie Hook gra “Unknown Plesaures” to jakoś trudno mieć kolorowe myśli…

Koncert był świetny. Bisów, w formule “the best of”, chyba z dziesięć.

Publiczność na całym świecie poznała ich dzięki utworowi „Barcelona” i współpracy z Woody’m Allenem, który uczynił piosenkę głównym motywem muzycznym swojego filmu „Vicky, Cristina, Barcelona”.

Po „Barcelonie” powstały jeszcze „Buenos-Aires” i „Warszawa”, a zespół osiągnął światową sławę. Warszawski koncert promował ich najnowszą płytę „L’Arrabbiata”.

Przed Dubioza Kolektiv w Stodole pokazali się jeszcze megaoptymistyczny KaCeZet z Fundamentami, Power Of Trinity i Senk Że. Wszyscy zrobili co do nich należało, choć Powery miały lekki problem techniczny – co jednak ani na trochę nie przeszkodziło w zrobieniu fajnego koncertu ;)

…a jak przy Power Of Trinity jesteśmy: Kuba zobacz jak fajnie można sfotografować Twoich gitarzystów – zrób coś dla nas, fotografów w fosie i nie chowaj się za samotnie stojącym statywem ;) Bo inaczej będziesz do końca życia miał większość fotek z profilu :P

Dubiozę będzie można zobaczyć też w niedzielę w warszawskiej Stodole (wraz z KaCeZet & Fundamenty, Power Of Trinity i Senk Że). A dla tych, co do Warszawy mają za daleko mam jeszcze jedną dobrą informację: Dobioza Kolektiv wystąpi na tegorocznym Przystanku Woodstock! Polecam.

Występ był oczywiście rejestrowany i będzie można go nie tylko usłyszeć, ale i zobaczyć. Kiedy? Nie wiadomo jeszcze.

Polubiłem te czwórkowe koncery. W ciasnym studio, czasem jedynie dla kilkunastu osób. Jest w tym jakiś czar i magia.

Wiem, że na finał zespół planował jedną ze swoich ulubionych akcji, czyli wciąganie publiki na scenę. Zmyłem się przed końcem i nie wiem, zrealizowali plan? Jak było?

Przy okazji – Tomku, przepraszamy za małe zadymienie garderoby;)